Sevgili 20-25 Yaşlarındaki Gençlere

 Daha 20 yaşındayız. Hayat boğazındaymış gibi davranma.

Kimse kolay olduğunu dememişti.

 Birçok insan sosyal medyada sorunları hakkında sızlanıyor. Gerçek hayatın sertliğinden yoruldular ve yorgun düştüler. Bu normal. Ben de sık sık bu duruma düşüyorum. Sonuçta hepimiz insanız. Sızlanmak tabiatımız ve kimliğimizde ve bu bizi diğer canlılardan ayırıyor.

Birçoğumuz, özellikle bu hayatta, farklı ve çeşit çeşit sorunlarımız olur. Bazılarımız ayağa kalkabilir, bazılarımız kalkmayabilir. Açık olarak, problemlerimi sizinkilerle paylaşmak ya da en kötü gününüzün hikayesini yorumlarda yazmanız için bu yazıyı yazmıyorum. Sadece problemlerimizin genel sebebi açığa çıkarmak istiyorum. Hakkında daha çok farkında olmamız gereken ve ruhumuzun ilacı olabilecek olan şey.

Bence kaygılarımız, duygularımız, üzüntümüz, kızgınlığımız, hayal kırıklığımızın vs nedeni önceliğimizi bilmemediğimizdendir. Çoğu insanın, özellikle benim gibi 20 yaşındakiler, aktiviteleri aynı. Çoğu öğrenci, yeni mezun, ve (bir) sektörde yeni bir çalışandır. Tebrikler, yetişkinlerin aşamasına geçiyoruz.

Çoğu zaman, özellikle TikTok videosu olarak sosyal medyada öğrencilerin SBMPTN (Endonezya'daki LYS) açıklanmasının anı paylaştıklarını görüyorum. Aileleriyle birlikte dizüstü bilgisayarın önünde oturuyorlar, hesaplarına giriyorlar, ve seçtikleri üniversiteye kabul edileceklerini bekliyorlar. Ancak ekranda "Vazgeçme ve moralini yüksek tut" diyen o lanetli kırmızı ışık yanar.

Nasıl hissettiklerini biliyorum. 2017'de ben de bu duruma düştüm. Aklımı ve vücudumu buna adamışken reddedildim. Ailem için bir hayal kırıklığı olduğumu hissettim: Kurslar için çok para harcadım, çalışmak için anam babamla vakit geçirmeyi ihmal ettim, ama gerçek hayatın karşılığ böyle mi olur? Bundan dolayı, bakış açımı değiştirdim, düşündüm, ve yeni önceliğimi buldum. 2018'de ise başardım. Aynı şey şirketten veya aşık olduğun insandan reddedilmek, ya da finallerde sıfır almak vs gibi durumlara da geçerli.

Böyle durumlarda sık sık hayatımız sona erdiğini sanıyoruz. Sanki hayat boğazımıza dayanmış. Ayağa kalka seni tambel teneke. Roma'ya gitmek için birçok yol var. Konstantiniyye tek günde ele geçirilmedi. Bebekken annen yürümeyi sana öğretmek için ne kadar çok çalıştığını hatırlıyor musun? Şimdi de sırf reddedildin diye mi vazgeçeceksin? Bir insan olarak şerefin nerede?

Otur ve düşün. 20 yaşına vardığın anda gerçek dünyaya giriyorsun. Bu saçmalığa baş çıkmak için önceliğimiz ve hedefimizi koymalıyız. Mesela, SBMPTN'de başarmadığın için üzgünsün. Kendini sor, önceliğin hayalindeki üniversiteye girmek mi, yoksa ana babanı gülümsetmek midir? Hayalindeki meslekte çalışmak mı yoksa daha mutlu olmak mı? Aşık olduğun kişiden sevgi almak mı yoksa kendini kanıtlamak mı?

Hedefimize varmak için sınırsız yollar var, ama bazen tek bir yola çok fazla takılıyoruz. Birçok insan süreçten yoruldukları için potansiyellerini havluya attılar. Gerçeği değiştirmeden önce bir şeye bakış açını değiştirmelisin. Biz daha 20 yaşındayız, ama 20. yüzyılda Birinci Dünya Savaşı, İspanyol Girbi, İkinci Dünya Savaşı, ekonomik krizler vs gibi olayların olduğu dönemdeki insanlar gibi iç çekiyoruz. 

"Bir ağacı kesmek için bana altı saat verirsen ilk dört saati baltayı bileyerek geçireceğim." (Abraham Lincoln)

 Bay Lincoln gibi, bu yaşımdaki önceliğim bol bol öğrenmektir. 20'lik yaşları öğrenmek için en iyi dönemdir. Öğrenmek, sınıfa uykulu yüzle girmek ve öğretmenden not almak gibi sadece sınıfta olmuyor. Ancak her yerde ve her zaman öğrenebilirsin. Bir staja girmek, gönüllü olmak, üniversite organizasyonun bir parçası olmak, ve ders dışı programlara katılmak da öğrenme sürecinin bir parçası olabilir. John C. Maxwell dediği gibi: "Öğrenmek için yaşarsan yaşamayı öğreneceksin." Jakarta'dan iyi günler dilerim.


Yazar: Katakurik 

Çevirmen: Rami Mahmoud.

Kaynak: https://katakurik.medium.com/dear-20-25-years-old-7105ffc31b3




Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Get Moving

Bir Staocı Filozofu Gibi Ertelemeyi Bırakmak

Triggering Bad and Good Habits